|
Triathlon Vreden: een once in a lifetime experience Zaterdag 10 september nam een TCT-delegatie van Jan-Roelf, Remko, Erik, Marc en ik deel aan de triathlon in Vreden.
De hele (toch wel herfstig aandoende) week maakte ik me zorgen dat ik het koud zou krijgen op de fiets, maar uiteindelijk bleek het tropisch warm te zijn die dag.
Veel van de meegesleepte kleren konden dus in de tas blijven. Na aankomst het parc fermee ingericht en vervolgens drie uur gewacht op mijn start. De mannen begonnen om 13:30, de vrouwen om 15:30. Wat precies de reden hiervoor was, weten we niet. Gevolg was dat ik nog kalm zat te wachten toen de mannen over de finish kwamen en - jaja, het was een Duitse wedstrijd - elk met een halve liter bier hun vochttekort zaten aan te vullen. Alkoholfrei, dat dan weer wel. Een aantal van de mannen begon zich af te vragen of ik uberhaupt zou meedoen, of misschien eerder al gefinisht was. Maar nee, ik moest nog.
Na enige tijd dus zelf het trisuit aangetrokken en het toch wel frisse bad ingesprongen. Mijn eerste wedstrijd in een 50m-bad, dat vereiste even een andere banenteltechniek en ik raakte dan ook op den duur de tel wat kwijt. Ik vertrouwde op de Duitse banenteller, maar de traditionele Deutsche pünktlichkeit liet hier wat te wensen over. Het signaal dat ik nog een keer heen en weer moest, kwam niet en toen ik na de gedachte 500 meter klaar meende te zijn, zei de banenteller inderdaad heel kalm "jaja, fertig".
Goed, ik had dus wel een beetje agressie opgebouwd en verliet dan ook snel en gretig de wisselzone. Deze laatste wedstrijd van het seizoen zou ik alles geven op het fietsparcours! Na ongeveer twee of drie kilometer waren alle langzame zwemsters me zo'n beetje al voorbij geracet en heb ik met een wat negatiever gestemd gemoed het fietsonderdeel afgemaakt. Er moet toch echt eens iets verbeteren in dat fietsen van mij...
In de dagen vooraf had ik me verheugd op het lopen, 6 km in plaats van de gebruikelijke 5. Daar zouden mijn concurrenten vast tegen op zien, maar ach, die ene kilometer kon mij niet bang maken! De eerste drie kilometer langs de grote weg gingen nog best aardig, maar in het tweede deel sloeg de tropische hitte toch wel toe. Aanmoedigingen van Guido, die nog even langs kwam fietsen hielpen wel, maar toch begon ik het ontbreken van een waterpost en die laatste zesde kilometer te verwensen. Het beeld van een andere loper die door de EHBO over de finish gedragen moest worden, hielp ook niet mee in het vasthouden van het tempo. Aangezien ik voor noch achter mij concurrentie zag lopen, besloot ik dat harder lopen geen zin had. Immers, mijn positie in het klassement stond al vast en een minuut sneller zou daar niets aan veranderen. Aan alles komt een eind, dus ook aan zes kilometer. Het bier heb ik maar even gelaten voor wat het was en me beperkt tot ijsthee.
Van Marc hoorde ik dat zowaar alle TCT-mannen in de prijzen waren gevallen! Per leeftijdscategorie werd de top 3 gehuldigd, dus bijna altijd prijs! Even gecheckt hoeveel dames er in mijn leeftijdscategorie mee hadden gedaan. Dat bleken er twee te zijn, gegarandeerd een podiumplek! Dat leek mij wel een half uur wachten waard en zo geschiedde. De prijsuitreiking ging van start en na enige verwarring (of vooral ongeloof?) bleek ik zowaar eerste te zijn geworden in mijn categorie! Toch wel onder de indruk van de hoogte van zo'n podium en aandacht van alle nog aanwezigen de medaille en bidonhouder voor tijdens het lopen in ontvangst genomen en lief gelachen voor de foto. De tweede plek winnaar en ik hadden nog nooit in onze triathloncarriere op het podium gestaan en ik verwacht zelf ook eigenlijk niet dat het ooit weer zal gebeuren. Laat ik na deze ervaring wel realistisch blijven... Ondanks de zeer geringe concurrentie en feitelijk dus vrij betekenisloze overwinning, heb ik thuis met trots mijn medaille uitgestald en genoten van de overwinning.
Daags na de triathlon kon ik me niet inhouden en toch nog maar even de twee mijl van de Singelloop gerend in een voor mij zeer bevredigende tijd van 14:nog-wat met zowaar een vierde plaats bij de vrouwen als gevolg! En er deden nog veel meer vrouwen mee, dus een iets representatievere uitslag dan in Vreden, hoewel het niet veel snelle vrouwen waren. Behalve Janeri dan, die op het podium eindigde. De bank was daarna een fijne beloning van een sportief weekend, met een bijzondere eenmalige podiumervaring en twee medailles (ja, ik tel de herinneringsmedaille van de Singelloop gewoon mee!)
Wanneer begint het triathlonseizoen weer? :-)= Nelleke van Proosdij |
